۷ رسم خوب برای مواجهه با مرگ دوستان در شبکه‌های اجتماعی

جمعه, فروردين 25, 1396 - 13:35 توسط تحریریه بادبادک

شبکه‌های اجتماعی واقعی‌تر از گذشته در زندگی ما حضور دارند. حالا دیگر ممکن است هر کدام از ما، دوستی، خویشاوندی یا آشنایی داشته باشیم که نامش در فهرست دوستان فیس‌بوکی ماست، اما از دستش داده ایم و از این دنیا رفته است. 

این ۷ نکته به ما کمک می‌کنند تا بدانیم از این پس، چطور باید با این نام‌ها در فضای اجتماعی طرف بشویم. 

۱

اشتراک گذاشتن خاطره های شما از اون مرحوم، حداکثر می‌تواند یک مساله پیش پا افتاده باشد که به یادبود او بپردازد، نه این‌که به محض این که درگذشت، فیس‌بوکش رو تبدیل به جایی کنیم که روایت‌های پنهان زندگیش، روی آن افشا می‌شود. این را فراموش نکنیم که او درگذشته، و دیگر نمی‌تواند از خودش در مقابل اراجیفی که ما بعضی وقت‌ها، فقط بعضی وقت‌ها بهش نسبت می‌دهیم، از خودش دفاع کند.

۲

روی فیس‌بوک، ما همیشه ویدئوهایی رو به اشتراک می‌ذاریم که از آن‌ها لذت برده‌ایم. اوقات خوش، سفر، یا هر چیز دیگه، اما وقتی اون آدم از پیش ما رفت، خیلی سخته که آن ویدئوها را اطرافیانش ببینند. به خاطر همین، شاید بهتر باشد، نمک روی زخم خانواده و اطرافیانش نپاشیم که هر لحظه، با تصویری از عزیزِ سفرکرده‌شون مواجه نشوند، به خاطر همین، ایمیل، یا مواردی این طوری، مناسب‌تر به نظر می‌رسد. که هرکس هر وقت خواست میرود سراغشون و یادش را گرامی می‌دارد، نه وقتی که ما بخواهیم یا الگوریتم‌های فیس‌بوکی تصمیم گرفته باشند.

۳

شاید بهتر باشد طریقه فوت، علت آن و مسائل این‌چنینی را خصوصی بپرسیم. مطرح شدن چنین مواردی روی صفحه متوفی، قطعا برای روح‌او آزار دهنده خواهد بود. 

۴

وقتی روی صفحه آن فرد می‌خواهیم چیزی بنویسیم، اول باید تصور کنیم خودمان در مراسم ختم آن فرد مرحوم در مسجد هستیم. صندلی چندم نشسته‌ایم؟ چقدر به او نزدیک بودیم و چقدر این نزدیک بودن توسط دیگران به رسمیت شناخته میشود؟ صندلی را که تصور کردیم، میزان جلو و عقب بودنش را که در نظر گرفتیم، حالا باید رفتاری داشته باشیم که در شان همون جایگاه باشد. نه خشک و دلسرد کننده برای اطرافیانش که انگار در مجلس حضور نیافته‌ایم، نه آن قدر پررنگ و گرم که احساس کنند در صندلی‌ای جلو نشسته‌ایم، در حالی که جایگاهمان در سالن، عقب تر است. 

۵

اگر دوستِ خیلی خیلی خیلی نزدیک اون فرد،‌ یا عضوی از خانواده نیستید. بهتر است شاید که عکسی از مرحوم منتشر نکنیم. یک پیغام ساده، مینیمال ولی صمیمی، که ترجیحا از دل برآید و نه کپی پیست پیغام‌های قبلی، یا پیغام‌های تسلیت سرچ شده، کفایت می‌کند و تسلی‌بخش‌تر خواهد بود.

۶

ممکن است در زمان حیات، آن فرد با شما درباره مسائل اجتماعی، افراد مشترکی که می‌شناسید و یا حتی موضوعات خیلی پیش و پا افتاده صحبت کرده باشد. قطعا همین‌که با شما صحبت کرده، و نه به صورت عمومی، نشان دهنده علاقه‌اش به فاش‌نشدن ماجرا و در میان گذاشتنش به عنوان یک راز با شما بوده است. به همین خاطر، شرط ادب، اخلاق و حرمت آن آدم در این خواهد بود که همچنان، رازها پیش شما محفوظ بمانند. افشای رازها، بیشتر از آن ‌که نزدیکی شما را به آن آدم ثابت کند، نشان دهنده این خواهد بود که آن فرد در نزدیک شدن به شما اشتباه کرده است.

۷

اگر حضور آن دوست، نام کاربری‌اش یا صفحه‌هایی که داشته است، در میان دسترسی‌های مرتبط شما، در دراز مدت برایتان دردناک بود، ملاحظه نکنید، آنفالو یا آنفرند کردن اشکالی ندارد و بی‌احترامی به فرد درگذشته نیست، شما با این کار، حق دارید خاطرات خودتون را، تصور خودتون را،  و غم خودتون را شخصی نگاه دارید.

افزودن دیدگاه جدید

دیدگاه خود را بیان کنید